شب بود و تاریکی محض و سکوت و چشمانم خیره به عقربه های ساعت. در انتظار صبح بودم تا دوباره بتوانم تو را ببینم و حرفــــهای دلم را به تو  بگویم اما افسوس که صبح تو را نیافتم! حرفها دردلـــــــم سنگینی کرده بود وطاقت سنگینیش را نداشتم...

 بالاخره سنگی پیدا کردم و  شروع کردم به درد دل کردن هنــــــوز حرفهایم به نصفه نرسیده بود که سنگ خرد شد و تکه هایش روی زمین ریخت .

 خواســـتم حرفهایم را به کوه بگویم ولی کوه هــــم طاقت شنیـــدن حرفهایم رانداشت حرفهایم را به آخر نرســـانده از هم فرو ریخـت و با خاک یکسان شد.

 این بار خواستم حرفهــایم را به دریا بگویم٬ گریـه کــردم تا شاید خاک اشکهایـــم را به دریا برساند ولی اشکهایم به دریا نرســیده خشکید.

خواستم زمین مرا در آغوش کشد و زیر خا کش کند امـاانگـــار زمین هم بامـــــن قهر کرده بود و بر من نگاهی نمی کرد.

 بآلاخــره همانند لیلی سر به بیابان و صحرا زدم و خود را در آتش ســـــــوزان صــحرا گم کردم و به دنبال تو بودم تا شاید تو را پیدا کنــــــم ومثل همیشه حرفهای دلم را برایــــــت بگویم بالاخره تو را یافتم امــــا تنها نبودی تو مرا فراموش کرده بودی و دلت از سنگ و کوه هم سخت ترشده بود ...

حرفهایم را به سنگ گفتم خرد شد ، به کوه گفتم با خـــــاک یکسـان شد، به دریا گفتم دریا خشکید اما برای تو حتی کوچکترین اثری نداشت.

 من همان لیلی دیوانه بودم وهستم که بخاطر تو همه کار کردم ولـی تو آن مجنون عاشق نبودی و نیستی. تو در انتظار من  ننشستی و مــرا فراموش کردی. دل تو برایم از سنگ هم سخت ةر شده بود ولی بـــرای دیگری خیلی نرم.

 

 

 

مدتی است که حتی خاطراتم را به فراموشی سپرده ام

خاطراتی که امروز همچون تصويری مه آلود می نمايند

ای کاش زندگی برگشت پذير بود

ای کاش می توانستم عشق تو را حفظ کنم

 من زندگی ام را قمار کردم قماری که برنده نداشت

و زندگی برگشت پذير نيست...

 

 

 

زندگی رویا نیست        

                      زندگی زیبایی است

می توان بر درختی تهی از بار٬ زد پیوندی

 می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت

 می توان از میان فاصله ها را برداشت

دل من با دل تو ...          

                      هر دو بیزار از این فاصله هاست ...

 

  

 

دردی شیرین بر سینه ی بی قرارم می کوبد. دردی شبیه عشق.دردی که سایه ی نوازشگر نگاهت را می جوید. کاش می دانستی که چقدر دل تنگ توام.لب هایم خاموشند اما کاش غوغای درونم را می شنیدی، تا من همیشه آرام و بی پروا به تماشایت می نشستم و با دبدن غنچه ی لبخندی که در میان لب هایت پرپر می شد توان زندگی می یافتم.آه که چقدر سرگردانم...               

                                                                                  منم و سکوت و تنهایی.

کاش می توانستم بانگ عشق را به صدا درآورم تا طنین دل نوازش را می شنیدی و باورم می کردی.

                                                                                 مرا که این همه بی تو بی تابانم.

 

|+|